Ze had haar hele leven gewijd aan het volgen van de horizon, het opzoeken van de stilte in de verste uithoeken van de wereld. Vandaag bevond ze zich in het hoge noorden, aan de oevers van een fjord waar de wolken laag hingen

​Ze had zojuist haar meest persoonlijke creatie voltooid: een vilten kleed, met de hand gevilt, van levendig rode en zonnige gele wol. In het hart had ze een spiraal gevormd, een draaikolk van indigo, turkoois en puur wit. Voor haar was het geen gewoon handwerk. Het was een anker voor haar eigen innerlijke universum.

​Ze plaatste haar handen op de het vilt sloot haar ogen en haalde diep adem. In de stilte van de cabine gebeurde er iets magisch.

​Op mijn schoot begon de vilten spiraal zelf te tollen. Uit het diepste blauw ontsproten flarden van licht  sprankelende sterrenstof en wervelingen van oplichtende nevels. Deze draadjes van kosmische energie stegen op en vormden een zwevende kroon boven het vilten kunstwerk. Maar daar bleef het niet bij. De energie verspreidde zich als een onzichtbare maar voelbare draad.

​Mijn ogen bleven gesloten, een rustige glimlach op mijn gezicht.

​Toen ik mijn ogen opendeed, was het visuele schouwspel vervaagd, maar de herinnering aan de gloeiende lijnen bleef. Ik wist wat ‘inspiratie’ werkelijk betekende: niet een idee dat uit het niets kwam, maar de herkenning van de onzichtbare netwerken die ons allemaal verbinden. Met hernieuwde energie.